Het vergeten

(TW: seksueel geweld)

Iets dat me al jaren en ook actueel weer zeer bezighoudt, is het fenomeen dat slachtoffers van seksueel grensoverschrijdend gedrag of geweld vergeten, of zich pas veel later (plots) herinneren wat er (precies) gebeurd is.

Het is iets dat ik waargenomen heb bij anderen en mezelf en aanvankelijk helemaal niet begreep.

Ik heb er met verschillende therapeuten en vrienden over gepraat om te begrijpen wat het is, of het universeel is en waar het vandaan komt.

In mijn familie zijn er verschillende mannen die zich vergrepen hebben aan meisjes en vrouwen, zowel binnen, als buiten de familie.

Ikzelf werd als jonge tiener het slachtoffer van een van die mannen die me jarenlang betastte.

Het was allemaal erg subtiel: wanneer hij naast me zat of me omarmde, aaide hij me over mijn rug – soms zelf wanneer er anderen in de buurt waren – tot zijn hand uiteindelijk onder mijn t-shirt, net naast mijn borsten, of in mijn (onder)broek, net boven mijn billen of schaamstreek, belandde.

Ik was erg jong, verward, vond het verschrikkelijk en voelde intuïtief dat het verkeerd was, maar het grensoverschrijdend gedrag was telkens opnieuw zo ‘op het randje’ dat ik de dader er nooit meteen en concreet van beschuldigen kon.

Pas veel later, toen ik van andere vrouwen hoorde dat diezelfde persoon net hetzelfde of erger bij hen en andere vrouwen had uitgespookt en er zelfs klachten tegen hem waren ingediend bij de politie, begreep ik dat ik me er indertijd helemaal niets van had ingebeeld.

En toen ik er met een goede jeugdvriendin over sprak, was het tot mijn grote verbazing niets nieuws voor haar: blijkbaar had ik er haar al jaren geleden over verteld.

En toen ze me met mijn eigen verhalen van toen confronteerde, was ik geschokt want ik kon er me helemaal niets meer van herinneren.

Toen ik met mijn moeder een keer over dit ‘vergeten’ sprak, herkende ze meteen waar ik het over had.

Ze vertelde dat een andere verwante haar indertijd over een – naar mijn mening – zeer gewelddadig voorval met diezelfde man verteld had en dat ze zich er recentelijk in een gesprek met mijn moeder helemaal niets meer van herinneren kon.

Onze geest laat ons vergeten om de pijn niet telkens opnieuw te hoeven doorleven, wat een geniaal staaltje overlevingskunst en haast een geschenk is, maar de wonden of littekens zijn niet verdwenen enkel en alleen omdat men ze op het eerste gezicht niet meer ziet.

De trauma’s werken on(der)bewust door tot men ze zich opnieuw herinnert, onder de loep neemt en actief begint te verwerken.

IMG_5033
Photographer: Rainer Gillessen
Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s